بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم ان عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید ، عطر صد خاطره پیچید

یادم امد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و د آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

 من همه محو تماشای نگاهت ........

آسمان صاف و شب آرام                          بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فروریخته در آب                   شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

گُل و صحرا و گِل و سنگ                         همه دل داده به آوازه شباهنگ

یادم امد تو به من گفتی :  

                                                         از این عشق حذر کن !

                                                         لحظه ای چند بر این آب نظر کن

                                                         آب آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

                                    تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن 

با تو گفتم :

                                     (حذر از عشق ندانم             سفر از پیش تو ؟؟ هرگز نتوانم...! )

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چو کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نرمیدم نگسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو دراُفتم ، همه جا گشتم و گشتم ....

                                   ( حدر از عشق ندانم              سفر از پیش تو هرگز نتوانم ...! )

اشکی از شاخه فرو ریخت !

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید .........

ماه بر عشق تو خندید ..........

یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

                      نگسستم ، نرمیدم ..

                                رفت در ظلمت شب آن شب و شبهای دگر هم

                                 نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

                                 نکنی دیگر از این کوچه گذر هم

         بی تو امّا به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

من و تو

نشود فاش کس آنچه میان من و توست ...........تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

گوش کن با لب خاموش سخن میگویم............... پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس مرده ره عشق ندید............. هالیا چشم جهانی نگران من و توست

گرچه در خلوت رز دل ما کس نرسید..................... همه جا زمزمه عشق میان من و توست

این همه قسه فردوس و تمنای بهشت................... گفتگویی و خیالی ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به دیبا چه عقل.................. هر کجا نعمه عشق است نشان من و توست

سایه ز آتشکده ماست فروق مه و مهر ............وه از این آتش روشن که به جان من و توست

 این همه آشفته حالی                                  این همه نازک خیالی

                                       ای به دوش افکنده گیسو 

                                              از تو دارم

                                              از تو دارم

           این غرور ِعشق و مستی                             خنده بر غوغای ِ هستی

                                       ای سیه چشم سیه مو

                                               از تو دارم

                                               از تو دارم

                       این تو بودی کز اَزل خواندی به من درس  وفــا را

                      این تو بودی که کآشنا کردی به عشق ای مبتلا را

           من که این حاشا نکردم                             از غمت پروا نکردم

                                      دین من دنیـــــای من

                               از عشق جاویدان تو رونق گرفته

                                      سوز ِ من سودای من

                               از نور بی پایانِ تو رونق  گرفته

                         من خود آتشی که مرا داده به رنگ فنا

                                        می شناسم

                         من خود شیوهِ نگه ِچشمِ مست تو را

                                       می شناسم

            دیگر ای برگشته مژگان                           از نگاهت رو مگردان

                                     دین من دنیـــــای من

                               از عشق جاویدان تو رونق گرفته

                                      سوز ِ من سودای من

                               از نور بی پایانِ تو رونق  گرفته

              این همه اشفته حالی ....

نپنداری چو میسوزد دلم ، رنج و غمی دارم

که من با سوز و ساز خویشتن خوش عالمی دارم

تو می دانی چه میگویم ، که خود همدرد ما هستی !

تو می دانی ، که با ناکامی و غم آشنا هستی

تو می دانی که خود ، دنیایی از مهر و صفا هستی

تو می دانی ، که خود یک عالم از عشق و وفا هستی

چنان خو کرده ام با رنجها و نامُرادیها ،

که نشناسم - چو پیش آیند - غمها را ز شادیها !